حرفهای نگفتنی

_{من از كجا مي آيم؟  كه اين چنين به بوي شب آغشته ام؟}

_{شايد حقيقت آن دو دست جوان بود، كه زير بارش يكريز برف مدفون شد}

_{ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد ...................}

در آسمان دل من

ستاره ها، بي فروغ تر از هميشه

ديگر نمي درخشند

و من جامه عرفان به تن مي كنم

شايد امروز خدا

شاهد هر شب باشد

شب خاكستريست

و من خالي از هميشه بار ديگر  

جامه عرفان به تن مي كنم.....

در چراغاني اشك، در فراواني غم،

 شهد شيرينه محبت زهراست

شب است  و خیمه شب بازان

و رقص وحشی اشباح

مژه از پلک و پلک از چشم

و چشم از خواب می ترسد؟

تو پرنده مهاجر 

كه پر از شوق رسيدن

ببرم به اوج خواستن

منم اون غريبه اي كه

پا گذاشت تو شهر ظلمت

منم او ني زنه معروف

كه صداش آواز غم بود

تو پرنده مهاجر

چرا بي خبر مي رفتي؟

خبرت رسيد كه يك روز

مي موني، اما باز رفتي

برو تو پرنده مهاجر

سفرت به خير ، سلامت

منم اون غريبه اي كه

پا گذاشت تو شهر ظلمت

راهشو گم كرد تو غربت

روح سرگردان من

در لا به لاي جيغ شب

لحظه وار تكرار مي شود

رقص برگ ها

نشان از باد وحشي مي دهد

و من خود را

بين ويرانه هاي يك آبادي

بيمار مي بينم

شب يكدست است و كبود

فريادي از آنسوي ديوار؛ هياهو مي كند

ظاهراٌ امشب از هميشه خسته ترم .......

طلوع كن در سكوت شبهاي تنهاييم

دل مرا بيش از اين منتظر مگذار

تو مي داني آري مي داني .......

 در آن سوي پنجره ها لبخند را به رايگان مي خرند

به آوارگي دلم سوگند ميانه آينه چشمانم گل سرخي نروييده

تو هم مي شنوي

صداي مي آيد

به گمانم چيزي در وجودم مي شكند

شايد بغضي به قيمت تمام تنهايي هاست

می نویسم برای اشک های که غرورشان شکست

 و عهد هایی که هیچکس نبست

من در اينجا تك و تنها و غريب

ساكت و آرام و خموش

گوشه اي ، زاويه اي ، ديواري

منتظر بنشسته بدم در باران

تا ببينم من ، مرگ غنچه

تولد يك گل

گونه هايش گلگون، اشك غنچه جاري

همره اشك دل آسمان

مي نويسم بر ماه ،تاريخ زايش گل را

شايد در آن سوي آسمان

منتظر بنشسته بود در باران

گوشه اي، ساكت و آرام و خموش

مثل من  ، تنها و غريب

تا ببيند شگفت آفرينش را

تقدیم به او که بر تاریکی شبهای من

  طنین  یک آواز دلنشین صبح آینه هاست

اوکه طراوت صبحگاه را در لبخندش پنهان کرده ام

 تا هر سحر که می خندد

 جادوی نسیم برگونه هایم را حس کنم

^{شور شیرین کلامش که ترانه ساز لبهای من است}

^{از افسردگی تنگ غروب}

^{تا طلوع سحری روحانی}

^{خط سبزی است که}

^{در جاده بهت زمان}

^{میوه تلخ و گس شعر مرا}

_{بارور کرد}

من، همانند شاه بيت غزل

 در جزيره اي بي هوا از آسمانم از زمينم

همچون ترانه پر از حسم

 من سالهاست با خورشيد مي جنگم

 من پرنده ماه آب را دوست دارم

من از ستاره نور مي گيرم

 با مرغ عشق در پي عشقم

 من از تباره عاطفه از نور نيستم

همچون پرستو آماده كوچم

 با همه هستم،

 آن سان كه خودم نيستم

 من ساده ام از آسمانم از زمينم

سحر وقتي عطر خوش بهار نارنج به مشام گل ياس ميرسد

 من از نو زندگي را آغاز مي كنم با تو و براي تو

تو كه در كلبه ويرانه قلبم نقش بستي

 اي زيباي خفته در آغوش بستري از احساس

من طلوع خورشيد را از نگاه تو باور مي كنم

و غروبش را همانند خواندن مرغ عشق در اسارت مي پندارم

 من روز را با تو مي خواهم

و شب را با حس وجودت به صبح مي رسانم

 تكه هاي دل شكسته من هنوز نام تو را فرياد مي زنند

گويي باز هم چيزي براي باختن دارند

 پس بيا و با آمدنت وجود يخ زده مرا گرما بخش

بيا و با عطر نگاهت خزان دل مرا بهاري كن

 من از ساحل تنهايي يك احساس با تو سخن مي گويم

با تو كه براي من بهتريني